سیاه یا سفید

یلدا

lahzeshomar — Sat, 22 Dec 2007 11:09:18 GMT

شب یلدایی دیگر آمد. بهتر از پارسال. با برو بچه های دورو بر تا صبح گفتیم و خندیدیم. همونطور که باید تو شب یلدا گفت و خندید. خنده هامان مرهمی هر چند موقت بر زخمهای کهنه دلهامان بود. آرام بخشی که تا مدتی در برابر ناملایمات زندگی بیحسمون کنه و چه لذتی داره باهم بودن تو دل تنهایی. با هم بودنی که تنهاییت رو در بر میگیره. با هم بودنی که به تنهاییت آزاری نیمرسونه و اونو قلقلک نمیده.

خیلی ها آنشب گفتند٬ خندیدند٬ گریستند و گرمای خنده ها و اشکهایشان را هدیه کردند به سرمای زمستان که بارو بندیل خود را در این نیمکره بگسترانه.

امیدوارم که شب یلدای همه تان آسمانی بوده و گرما بخش دلهاتان.

او من و تو

lahzeshomar — Thu, 22 Nov 2007 03:47:18 GMT

از نگاههای پر از سوالش فرار میکنم. این شده کار همیشگی من. به صورت غیر قابل کنترلی به این کار عادت کردم. به خط چشمک زن رو صفحه کامپیوتر خیره میشم. منتظرمه تا از بلاتکلیفی درش بیارم. ابروهام رو میندازم بالا یعنی چطوری میخوای از بلاتکلیفی درت بیارم وقتی خودم ...

از نگاههای پر سوالت فرار میکنم. عادت کرده ام. دیگه برام غیر قابل کنترل شده. کلا از سوال در میرم فرقی نمیکنه چشمهات ازم بپرسن یا زبونت. هر دفعه به خودم میگم آخریشه. از بلاتکلیفی درت میارم. فردا. فردای فردا. فردای فردای فردا. میدونم خسته شدی. خودم هم همینطور. اما انگار فقط من و خدا و احیانا خواجه حافظ شیرازی اگر گوش وایستاده باشه میدونه چی میگذره تو این دل بدون در و پیکر و اگر خدا بخواد٬ بی صاحب. بین دو دنیام گیر کرده ام. میدونم آخرش اینه که باید یکی رو انتخاب کنم اما نمیدونم چرا اونی که هر دفعه که به این نتیجه میرسم انتخابش میکنم منو انتخاب نمیکنه. همینطور که تورو بلاتکلیف گذاشته ام اونم منو بلاتکلیف گذاشته.

از نگاههای پر سوالم فرار میکنم. عادت کرده ام. انگار شرطی شده ام. آینه جلومه اما چشمام نه. چشمام منو جور دیگه ای میبینه. میدونه چی فکر میکنم. میدونه چی میخوام میدونه... سنگینه. واسه همین ازش در میرم. میگم باشه یه روزی از بلاتکلیفی درت میارم. قول میدم.... میدونم خسته شدی. یه نگاه میندازم تو چشمام. مضحک نگام میکنه. حرفام براش رنگی نداره. دوباره نگاهمو میندازم پایین. آخه میدونی خوب روزگاره دیگه همه چی که به وفق مراد من نمیتونه باشه. بالاخر دست میبره تو زندگیت و نمی گذاره به خواسته هات حتی فکر کنی چه برسه به اینکه ..... دوباره نگام رو گره میزنم تو چشمام که باورش شه. با تمام وجود اعماق نگاهمو جستجو میکنم: باور کن. از بلاتکلیفی درت میارم.... اگه روزگار بذاره. چشمام پشت پلکهام دور میخوره و دوباره بهم خیره میشه: رنگم نکن. خدا روزیتو جای دیگه ای بده.

علم بهتر است یا ثروت؟

lahzeshomar — Sun, 11 Nov 2007 01:38:18 GMT

تحصیل!

این کلمه ممکنه ۵ حرف بیشتر نداشته باشه اما حرف زیاد داره. تحصیل برای ما ایرانیها بسیار حائز اهمیته. آمار نشون داده که بیشتر از ۷۰٪ مردم ایران با سوادن. تعداد شرکت کننده های کنکور هر سال زیادو زیاد تر میشند و بالطبع جمعیت دانشجو ها هم همینطور. تعداد دانشجویان دختر بصورت عجیبی زیاد شده و کلا همه و همه به سوی تحصیل یورش برده اند.

فرهنگ علم دوستی ما با تبلیغات وسیع در جهت بالا بردن سطح تحصیل در ایران تقویت شد و بعد هم مصادف شد با انقلاب و بعدش هم جنگ هشت ساله. دانشمندان خارجی از ایران گریختند و ما موندیم و حوضهای بی آب و ماهی. بعد از جنگ هم دوره سازندگی شروع شد و احتیاج به خودکفایی و پروراندن افراد حازق و دانشمندو ایران افتاد به تولید انبوه دکتر و مهندس با هدف تولید ابوعلی سینا ها و خوارزمی ها و فارابیها. میخواستیم برگردیم به تاریخی که فرهنگ و تحصیل در جامعه ما پیوند خورده بود. هنوز هم میخواهیم.

همه اینها درست. تمام این وقایع دست به دست هم داد و مارا به اینجا کشاند که الان داشتن مدرک تحصیلی جزو چیزهایی هست که اکثریت یا دارند یا در حال بدست آوردنش هستند یا در آرزوی بدست آوردنش. اما واقعا چرا؟ چه شد که داشتن تحصیلات شد مثل داشتن ماشین که هر چی مدلش بالاتر باشه پرستیژ بالا تری هم داره؟موفقیت یعنی چی؟ چرا مدرک تحصیلی و ماشین و خونه در یک ردیف میان در صورتیکه هیچکدام ضامن همدیگه نیستند و با اینحال تبدیل شده اند به سه راس مثلث کمال با مساحت خوشبختی. یادمه دبستان که بودم یک موضوع انشا داشتیم که " علم بهتر است یا ثروت". یادمه تمام بچه های کلاس گفتند علم. یه عده می گفتند که علم بزرگترین ثروته یه عده هم می گفتند اگر علم داشته باشی ثروت هم میاد. اما الان جوابی که میگیرم اینه که ثروت بهتره چون میتونی باهاش علم هم بدست بیاری.

جدأ هدف از تحصیل چیه و چی باید باشه؟

قیصر امین پور درگذشت

lahzeshomar — Tue, 30 Oct 2007 16:47:05 GMT

امروز در حالی که خوشحال بودم از شروع روزی دیگر و خبرهای خوش دیگرو در حالی که داشتم برای خودم یک لیست از امیدهای واهی درست میکردم شنیدم که قیصر امین پور شاعر محبوب و نو اندیش ما در سن ۴۸ سالگی درگذشته.

دنیا جای خوشحالی نیست

"خسته‌ام از آرزوها، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي، بال‌هاي استعاري
لحظه‌هاي کاغذي را روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني، زندگي‌هاي اداري

آفتاب زرد و غمگين، پله‌هاي رو به پايين
سقف‌هاي سرد و سنگين، آسمان‌هاي اجاري

با نگاهي سرشکسته، چشم‌هايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري

صندلي‌هاي خميده، ميزهاي صف کشيده
خنده‌هاي لب پريده، گريه‌هاي اختياري

عصر جدول‌هاي خالي، پارک‌هاي اين حوالي
پرسه‌هاي بي‌خيالي، نيمکت‌هاي خماري

رونوشت روزها را روي هم سنجاق کردم
شنبه‌هاي بي‌پناهي، جمعه‌هاي بي‌قراري

عاقبت پرونده‌ام را با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي، باد خواهد برد باري

روي ميز خالي من، صفحه باز حوادث
در ستون تسليت‌ها، نامي از ما يادگاري"

لحظه های کاغذی - قیصر امین پور

روحش شاد.

---------------------------------------------------

صفحه سیزده

http://tabnak.ir/pages/?cid=839

ایران در مرحله نهایی

lahzeshomar — Wed, 24 Oct 2007 15:15:18 GMT

خب میبینیم که هر روز داره لحن صحبتهای سردمداران ساسی ایران و آمریکا تند تر و تند تر میشه. آیا قراره آمریکا تا پایان سال ۲۰۰۸ به ایران حمله کنه؟ به احتمال قوی بله. خوبه برنامه Front line از شبکه PBS رو ببینید. یک فیلم مستند که بررسی کرده فضای سنگین حاکم بر دو کشور و فشار برای جنگ. اسم فیلم هست:ایران در مرحله نهایی Showdown with Iran

خدا به خیر بگذرونه.... چه دعای غریبی؟!

----------------------------------------------------------------------

لینکهای مربوط:

مصاحبه با ریچارد آرمیتاج

سکسکه

lahzeshomar — Mon, 08 Oct 2007 16:57:18 GMT

بر من خرده نگیر. نهال تردیدم تشنه است

درخت صلابتم زخم خورده از دستان ظریف "عافیت"

که نقش میکند بر تنم

یادگاری

می ایستد، نگاه میکند، میخندد و باز

می افکند فشار

تیغش بر تنم

آتش...

و من فریاد میزنم

خاموش:

"میخواهم زنده بمانم"

بر من خرده نگیر و نیانداز نگاه؛

ببین هستی من

جا مانده ام

صدایم نزن

گر نداری محراب

غوغای بی خدایی و خدا

از من نگیر

خرده.....

جانم هنوز بیدار است.

گوشم هنوز پر از سکسکه های پدری

از پدری

میرقصم با هر صدا

دیگر نمیکنم فکر

در پلیدی زیبایی

اوج در شدت

نگاه خورشید

داغ داغ

میرقصم

و پس میزنم نگاهت

در انتظار بخشش...

دلم در تمنای لحظه ای درنگ تنهاست

بر من خرده نگیر....

آینده ای روشن؟!

lahzeshomar — Thu, 04 Oct 2007 18:39:18 GMT

آخرین دهه ماه رمضان را پیش رو داریم. برای من دیگر نخوردن عادت شده. نه اینکه قبلا بوده اما دیگر حتی جز در موارد محدود گشنه ام هم نمیشود. امان از این روحیه عادت پذیر که بلای جانم شده به جای اینکه آرامش روانم باشد. دلم پر از هیاهوست. سرم پر از فکر. فکرهای جور واجور. برنامه ریزی برای آینده. ادامه تحصیل. انتخاب رشته. رشته ای که به درد بخورد. به درد خودم و مردم. شاید به نظر خیلی ها این مسئله ساده باشد اما نه برای من. برای من جای اشتباه نمانده. وقت تنگ است و جوانی به سرعت در حال سپری. وقت برایم طلاست. مخصوصا صدم ثانیه ها. تا نگاهشان نکنی نمی توانی سرعت گذزان عمر را درک کنی.

مشغول GRE خوندن هستم که تمام وقتم رو گرفته. باید کلی دامنه لغاتم رو گسترش بدم و در همین راستا سعی میکنم کارای متنوعی انجام بدم که این کلمات قلمبه سلمبه انگلیسی تو این جمجمه جا بگیرد. مثل خواندن نسخه انگلیسی مقالات سیاسی اجتماعی٬ کتابهای نگارش انگلیسی و .... وبلاگ (تنها چیزی که به این برنامه وا مانده تنوع داده. اما اینم رو حساب ایرونی بودنم بگذارید.)

ما یا بهتر بگم جوونهای نسل ما به دلیل عدم داشتن اختیار عمل لازم در حوزه درسی یا بهتر بگم دانشگاهی ــ انتخاب رشته ای٬ به مخض اینکه دستمون باز میشه جو گیر میشیم و از هول حلیم با سر میریم تو دیگ.(نظر کاملا تحقیق نشده و رو تجربیات شخصی). از شوخی گذشته همه ما میدونیم که وارد شدن به دانشگاه اونم تو ایران چه سختیهایی داره. کمبود جا باعث شده خیلی از هم سن و سالهای من و شما نتوانند به دانشگاه بروند و واقعا سرنوشتشون سر همین مسئله عوض شده. خیلی ها هستند که اگر موقعیت من رو داشتند زندگیشون از این رو به اون رو میشد. این مسئله رو دوش من باری میگذاره که بیشتر باعث شده هول بکنم و فکر کنم اگه دستم کوتاهه که همچین فرصتی رو برای دیگران بوجود بیارم حداقل چطور میتونم هدرش ندم و ازش بهتری استفاده رو بکنم.

کنفرانس بین المللی مولانا

lahzeshomar — Tue, 02 Oct 2007 14:07:18 GMT

به شدت خورد تو ذوقم. یک ساعت تمام درحال تایپ بودم و در آخر یک بی دقتی کوچیک باعث شد تا تمام اون یک ساعت به همراه ذوق و شوقی که در حال نوشتن داشتم از بین برود و من بمانم و شما و این صفحه خالی. خیلی زود به زود آپدیت میکنم تازه مطالبم هم میپرد!

دیروز بعد از یک ساعت تایپ کردن گزارشی از کنفرانس بین المللی مولانا که در دانشگاه مریلند به مدیریت آقای حکاک برگذارشده بود تمام مطالبم پرید و من را همین طور بهت زده به امان خدا ول کرد. نوشتن هم مانند نقاشی کردن یک بار امکان پذیر است. اگر پرید نوشته یا نقاشی دوم به هیچ وجه شبیه اولی نخواهد شد بنا براین فعلا از خیر این گزارش میگذرم. در اولین فرصت سعی میکنم دوباره بنویسمش.

چه خبره؟

lahzeshomar — Tue, 18 Sep 2007 17:48:18 GMT

باز نگرانم. تو کله ام هرج و مرج افتاده. فکرهام با هم تصادف می کنند. هر کدام میخواد از اون یکی جلو بزنه. همدیگه رو هل میدن. شده عین صف آش فروشی سر افطار. از دیروز هم که وضع بدتر شده چون اعلام کردن افکار باید سهمیه بندی بشن. هر فکری ۵ دقیقه. فکر کن! حالا تصور کن اون افکاری که ۵ یا ۶ ساله تو صفن چه حالی بهشون دست داده.... آره! کارشون از هل دادن گذشته. هار شدن و گاز میگیرن. این وسط منه بدبختم که باید با این ارباب رجوع ها تا کنم!

تو رو خدا دیگه هیچ کس نگه چه خبره.

خانه؟

lahzeshomar — Mon, 03 Sep 2007 21:29:18 GMT

آمدم. آمدم جایی که سالهاست نبودم. به دنبال تکه های جا مانده ام تا پر کنم تصویر تکه تکه ام را. تکه هایم اما خالی بود از رنگ. نگاه ها اما خالی بود از احساس. عقلها اما خالی بود از پر. مانده ام که به دنبال چه بوده ام. می خواهم بلند شوم و بسازم از نو تکه هایی که پر کند تصویر تکه تکه ام را.

خانه خالیست اما دل من پر است از میل پرواز. دیگر چه اهمیت دارد خانه من کجاست.