شب یلدایی دیگر آمد. بهتر از پارسال. با برو بچه های دورو بر تا صبح گفتیم و خندیدیم. همونطور که باید تو شب یلدا گفت و خندید. خنده هامان مرهمی هر چند موقت بر زخمهای کهنه دلهامان بود. آرام بخشی که تا مدتی در برابر ناملایمات زندگی بیحسمون کنه و چه لذتی داره باهم بودن تو دل تنهایی. با هم بودنی که تنهاییت رو در بر میگیره. با هم بودنی که به تنهاییت آزاری نیمرسونه و اونو قلقلک نمیده. 

خیلی ها آنشب گفتند٬ خندیدند٬ گریستند و گرمای خنده ها و اشکهایشان را هدیه کردند به سرمای زمستان که بارو بندیل خود را در این نیمکره بگسترانه.  

امیدوارم که شب یلدای همه تان آسمانی بوده و گرما بخش دلهاتان.