درخت صلابتم زخم خورده از دستان ظریف "عافیت"
که نقش میکند بر تنم
یادگاری
می ایستد، نگاه میکند، میخندد و باز
می افکند فشار
تیغش بر تنم
آتش...
و من فریاد میزنم
خاموش:
"میخواهم زنده بمانم"
بر من خرده نگیر و نیانداز نگاه؛
ببین هستی من
جا مانده ام
صدایم نزن
گر نداری محراب
غوغای بی خدایی و خدا
از من نگیر
خرده.....
جانم هنوز بیدار است.
گوشم هنوز پر از سکسکه های پدری
از پدری
میرقصم با هر صدا
دیگر نمیکنم فکر
در پلیدی زیبایی
اوج در شدت
نگاه خورشید
داغ داغ
میرقصم
و پس میزنم نگاهت
در انتظار بخشش...
دلم در تمنای لحظه ای درنگ تنهاست
بر من خرده نگیر....
آخرین دهه ماه رمضان را پیش رو داریم. برای من دیگر نخوردن عادت شده. نه اینکه قبلا بوده اما دیگر حتی جز در موارد محدود گشنه ام هم نمیشود. امان از این روحیه عادت پذیر که بلای جانم شده به جای اینکه آرامش روانم باشد. دلم پر از هیاهوست. سرم پر از فکر. فکرهای جور واجور. برنامه ریزی برای آینده. ادامه تحصیل. انتخاب رشته. رشته ای که به درد بخورد. به درد خودم و مردم. شاید به نظر خیلی ها این مسئله ساده باشد اما نه برای من. برای من جای اشتباه نمانده. وقت تنگ است و جوانی به سرعت در حال سپری. وقت برایم طلاست. مخصوصا صدم ثانیه ها. تا نگاهشان نکنی نمی توانی سرعت گذزان عمر را درک کنی.
مشغول GRE خوندن هستم که تمام وقتم رو گرفته. باید کلی دامنه لغاتم رو گسترش بدم و در همین راستا سعی میکنم کارای متنوعی انجام بدم که این کلمات قلمبه سلمبه انگلیسی تو این جمجمه جا بگیرد. مثل خواندن نسخه انگلیسی مقالات سیاسی اجتماعی٬ کتابهای نگارش انگلیسی و .... وبلاگ 
(تنها چیزی که به این برنامه وا مانده تنوع داده. اما اینم رو حساب ایرونی بودنم بگذارید.)
ما یا بهتر بگم جوونهای نسل ما به دلیل عدم داشتن اختیار عمل لازم در حوزه درسی یا بهتر بگم دانشگاهی ــ انتخاب رشته ای٬ به مخض اینکه دستمون باز میشه جو گیر میشیم و از هول حلیم با سر میریم تو دیگ.(نظر کاملا تحقیق نشده و رو تجربیات شخصی). از شوخی گذشته همه ما میدونیم که وارد شدن به دانشگاه اونم تو ایران چه سختیهایی داره. کمبود جا باعث شده خیلی از هم سن و سالهای من و شما نتوانند به دانشگاه بروند و واقعا سرنوشتشون سر همین مسئله عوض شده. خیلی ها هستند که اگر موقعیت من رو داشتند زندگیشون از این رو به اون رو میشد. این مسئله رو دوش من باری میگذاره که بیشتر باعث شده هول بکنم و فکر کنم اگه دستم کوتاهه که همچین فرصتی رو برای دیگران بوجود بیارم حداقل چطور میتونم هدرش ندم و ازش بهتری استفاده رو بکنم.
دیروز بعد از یک ساعت تایپ کردن گزارشی از کنفرانس بین المللی مولانا که در دانشگاه مریلند به مدیریت آقای حکاک برگذارشده بود تمام مطالبم پرید و من را همین طور بهت زده به امان خدا ول کرد. نوشتن هم مانند نقاشی کردن یک بار امکان پذیر است. اگر پرید نوشته یا نقاشی دوم به هیچ وجه شبیه اولی نخواهد شد بنا براین فعلا از خیر این گزارش میگذرم. در اولین فرصت سعی میکنم دوباره بنویسمش.