قد کوتاهی داشت و همیشه کچل بود اما تا جایی که یادم میاد........بود. بودنش عادت شده بود. یه نوع آرامش خاطر. بزرگتر که شدم زیاد بهش سر نمی زدم. شاید به خاطر همون اطمینان که هست و خواهد بود. بخشی از گذشته ام. کسی که تا یادم میاد کنارمون بود. شده بود یکی از افراد فامیل. خونش کنار خونه مامان بزرگم بود همون جایی که وقتی بهش فکر می کنم دلم براش پر می زنه. همون جا که دیگه نیست. همون جا که اولین بار یاد گرفتم راه برم. همون جا که یاد گرفتم بنویسم. همون جا که ۴ تا خانواده تو ۴ تا اتاقش زندگی می کردیم. همون جا که سر داداشم رو با پسر خالم سکشتیم. همون جا که......
گریه مجال نمیده. فکرم تند تر از دستم کار میکنه. عروسی خاله فیروزه٬ خاله رویا. پریدن هامون از پله یازدهم تو راهرو برای رو کم کنی پسرخاله ام. همون جا که یاد گرفتم از چهار چوب در برم بالا. از دیوار بالکن با پسر خاله ام برم بالا پشت بام. پریدن هامون از دیوارکهای بین پشت بامها برای اینکه ثابت کنیم کی بالا تر میپره. یه بار در حال پرش پام گیر کرد به لبه دیوارک و با مغز اومدم زمین.
حالا او رفته. نه !!! راهیش کردن٬ مرد کوچک و مهربان دوران کودکی ام رو. کشتنش. نامردی بود نامردی بود٬ نامردی بوووووووووووووووووووووووووووووووووود. دست و پاش رو بستند چسب زدن رو دهانش. همون دهانی که با مهربانی قربون صدقه مون می رفت. تنها بود. با بیل زدن تو سرش!!!! چه آدم نامردی می تونه این کار رو بکنه؟ آدم کشی حماقت می خواد. نامردی می خواد.سنگ دلی می خواد مخصوصا که طرف یه آدم پیر تنها باشه. میگن که کار گر آورده بوده که سقف آشپزخونه رو که ریخته بوده تعمیر کنه. بعدشم این اتفاق می افته؟!
این همه حماقت تو این دنیا برای چیه؟ جون آدمها ارزون شده.
تا کی؟! تا کی؟!
My memories have hunted me.